Pages

Monday, July 19, 2010

Dear Indi

Monday, September 21, 2009

Show me how you do that trick 

The one that makes me scream he said 
The one that makes me laugh he said 
And threw his arms around my neck 
Show me how you do it 
And I promise you I promise that 
I'll run away with you 
I'll run away with you



Nagising ako sa mahinang kanta ni Indi. Akala ko alarm 'yun para sa pag-inom ko ng gamot, si madir pala tumatawag.




madir: kumusta na?..


ako: hindi ok ma..


madir: bakit napano ka?


ako: mama magwa-1 week na akong may GERD napakasakit. ang hirap hirap..di ako makakain ng maayos, mahirap huminga, konting galaw masakit, pag nakahiga mas masakit kaya mukha akong adik kulang sa tulog. mama ko ang sakit sakit talaga huwaaaaaaaaaa...sinugod nga ako sa ER noong sabado kasi naiyak na talaga ako sa sobrang sakit. pero slight lang yung iyak ko mama ha kasi nakakahiya e wa poise..at chaka iiyak na nga lang ako may nakakakadagdag pa ng sakit kaya wag na lang umiyak diba? pero promise mama super mega over sakit. :((



Actually hindi ko nasabi yan, eto talaga ang nangyari:





madir: kumusta na?..


ako: ok lang ako ma..


madir: bakasyon nyo na?


ako: opo


madir: bakit ang hina ng boses mo nak, lakasan mo naman konti?


ako: tulog pa po si Ezzie e (palusot)


madir: Ok...eto si papa kakausapin ka raw..


padir: anak miss na kita bakit di ka nagreply nagtext ako sayo nung friday.


ako: i miss you too pa, eh wala naman po akong nareceive e.


padir: ay nagtxt ako.


ako: wala po talaga.


padir: bakit matamlay ka?


ako: wala naman po.


padir: may boyfriend ka na ba diyan?


ako: wala po no. (hindi nila alam na may boyfriend ako at sa chat ko lang nakilala ni hindi pa 
nakikita, di nila maiintindhan yun, pano ko ipapaliwanag, kaya wala na lang..)


padir: ah kaya ka siguro matamlay hahaha..


ako: hahahaha pasaway ka pa!


Pinigil ko ang sarili kong tumawag sa Pinas nitong mga nakaraang araw.

Magaling si madir, sa boses ko pa lang alam niya kung may problema.
Ayokong mag-alala sila, ayokong tumaas ang blood pressure niya pag nalamang hindi ako ok.
Ngayon ko napatunayan na mahirap pala talaga magkasakit nang malayo sa pamilya.

Hindi naman talaga ako iyakin, at hindi rin emo pero tinamaan ako!
Nagana pa pala ang lacrimal glands ko na akala ko naglaho na.
Napaiyak ako noong nakaraang sabado.
Naiyak ako sa pisikal na sakit dulot ng GERD na ito,
ngunit mas nakakaiyak ang sakit na dulot ng pagkalayo sa pamilya ko.
Oo naawa ako sa sarili ko.
Gustuhin ko mang yakapin si madir maibsan man lang ang sakit pero papaano?
Gusto kong hilutin ni padir. Para kasi siyang may magic, kapag may lagnat ako noon, gumagaling agad ako kapag nahilot nya.
Kung dadaing ako paniguradong magpapanic sila. Ayoko. Tama ng ako lang ang nakakaalam.
Kaya fake a smile mj, fake a smile...or make it fake a laugh.





Pero natutuwa naman ako dahil sa kabila ng hirap na pinagdadaanan ko ngayon ay may nagpapasaya sa akin sa katauhan ni curacho. Sa kanya hindi ko kailangan ang "fake a smile". Patok sa akin mga patawa niya kahit pa simpleng smug smiley lang. Alam kaya niya na higit pa sa patawanin ako ang nagagawa niya sa buhay ko ngayon? Dahil kay curacho narealize ko na paramdam ito ni Big Bro. Tama siya. Medyo hindi na nga ako nakikipagkwentuhan ng masinsinan sa Kanya. Madalas tila "Hi, Hello, Bye" sabay tulog na lang ang ginagawa ko. Napabayaan ko na rin ang rosary na madalas kong hawak habang natutulog kahit pa hindi naman talaga ako nagrorosary.  Alam ko nalaglag iyon sa kama pero dahil antok na, di ko man lang pinulot. At 3 weeks ago nang dalawin ko Siya ay hihikab-hikab ako at bahagya pang naiidlip. Nakakahiya ako. Big Bro..I'm so sorry..bati na tayo..


Big Bro babawi ako. At sayo rin Curacho babawi ako..paulanan kita ng shokoleyts pero in moderation lang ang pagkain mo ha..alam mo na masama rin yun diba?

Friday, September 18, 2009

Fate has its little way to annoy you at times, right Saudi Telecom? I was about to cry in dismay because I can't log in my yahoo messenger. And when I looked at the modem, poof! no internet connection. For some reasons I don't know what, our internet connection vanishes on thursday nights. Napaka-kj hmmf!

Nevertheless, it really pays to be patient. Over twenty attempts to reconnect on the information super highway and viola! The long wait had finally culminated. Both my best friend Detty and I have been longing for this thursday night to arrive so we could chat and catch up for the veryyyyyy longgggg separation.

Many years have passed and a lot had changed physically, emotionally, intellectually (at kung anu-ano pang lly hehehe) yet the bond of a true friendship is still there...alive and warm. She can still remember how we savoured that corned beef from KSA each time she visited our house now we realized that a Philippine-made Argentina is way better. I never knew she still have in possession every single letter I gave her way back our elementary years. Even the simplest stationeries that we used to collect are still intact in her pack rat. I do have some memoirs kept too. If only I have with me the pictures we have been taking during those days I would have shown it all. One thing is certain, we would guffaw to see how we used to look before. She was the skinny girl while I was the not so skinny-short one and now she gained a bit while I'm still the short-one! (haha).
We might have found new friends and acquaintance yet in our hearts still remains that we are BFFs
I am so happy I finally talked to her after 12 long years. The years we missed were  turned into a three hour chat. Somehow we managed to catch up about what have had happened in our lives. We had the same College Alma Mater, took the same course but unfortunately she didn't finish yet. She now has a charming and bright 6 year old child. Woooww...I wish I also have one. But naaaaahh how could I? If I would have been killed by my Hitler father if I had given birth at an early age.




She is now in Dubai for a duration similar to me. She arrived there on Feb 5, 2008 while I arrived here on the 7th. And that means we will be going home almost at the same time. God! I'm so excited!
















;;